Gezinti Bağlantılarını Atla
::Haftanın Gündemi
Tüm dünya mazlumlarının acı ve keder gözyaşlarinin dinerek yerini sevinç ve huzur damlalarına bıraktığı ve tüm alemin İslam güneşiyle aydinlandiğı bayramlara ulaşmak duasıyla... Mübarek Ramazan Bayramimiz size ailenize ve tüm İslam alemine hayırlar getirsin inşallah.

::Ziyaretci Defteri
İnaadına Kur’anda birlik
25.12.2016 18:03:05

Bir portreye rahmetli Mutahhari’yi koymanız ümmetin mezhep taassubu üzerine bir birini kırdığı bir zamanda ne de güzel olmuş.Allah razı olsun.

Tüm ziyaretci notları için tıklayınız >
::Üye Girişi
Kullanıcı Adı
Şifre



::Arama
Aramak istediğiniz ifadeyi metin kutusuna giriniz ve bir kategori seçtikten sonra ARA butonuna tıklayınız.




SESSİZLİK NE KÖTÜ BİR HASTALIKTIR…
Bünyamin ZERAN

 Sessizlik dedi babam en kötü hastalıktır… Ne demek istediğini anlayamamıştım. O çocuk aklımla anlamam da zor idi. Sessizlik neden bir hastalıktır üstelikte en kötü hastalıktır baba diye sordum. Çünkü bizler biraz yaramazlık yapsak susun, sessiz olun bakiim diyerek kaşlarınızı bize çatmaz mısınız? Sessizlik her zaman kötü bir hastalık değildir o zaman dedim içimden. Babam ne demek istediğimi anlamış olmalı ki evet evlat dedi sessizlik her daim kötü bir hastalık değildir. Lakin susmasını bildiğin yerde derdin devası da olur.



Peki öyleyse nerde susacağımızı ya da susmamız gerektiğini neye göre bileceğiz? Ölçümüz ne olacak, diye sordum. İşte dedi cevaplaması en güç sorulardan birini sordun. Zira toplumların ve bireylerin çıkarlarına hizmet ettiği bir dünyada hakikat buharlaşıverir. Hakikatin kaybolduğu bir yerde de susmak ve çığlık atmak ölçüyü kaçırabilir dedi. Yaşım itibariyle babamın söylediklerini anlamam zor gibi görünüyordu. Babam okuyan biri idi. Dilinin ucunda onca kelime ve sözcükler adeta hücum borusunu bekleyen bir asker gibiydi. Hemen dışarı atılmak için sıra bekliyorlardı. Oysa babam konuşsak olmuyor sussak gönül razı değil kabilinden kendini hırpalıyordu. Babamın hiç sigara içtiğini bilmem. Böylesi durumlarda da sigaraya ihtiyaç duymazdı. En sıkıntılı zamanlarında kafasını toplayabilmek için uzun yürüyüşler yapardı. Kendiyle konuşur, bazen de kendine kızardı. İçindeki öfkeyi kimse susturamazdı. Sakinlediği zamanda ise konuşacaklarını anlayabileceğine inandığı insanların yanında ortaya döküverirdi. Dilinin söylediğinden çok daha fazlası kalbinde telaffuzsuz bir şekilde kalakalırdı. Bir iç çeker sonra “insanın derdini anlatabileceği yeterlikteki kelimeler henüz insanlık tarafından icat edilemedi” derdi.



Yüzünde sürekli taşıdığı bir hüzün vardı. O hüznün yalnızca öldüğünde kaybolduğunu gördüm. Teneşire boylu boyunca yatırdıklarında “sizin dünyanızdan kurtuldum” der gibi mutlu bir çehresi vardı. Oysa o çehre yıllarca hüzün deryasıydı benim için. Onu yaşarken o hüznünden kurtulmuş olarak görmeyi ne çok isterdim. Öldüğünde görmek nasip oldu. “Sessizlik” derdi, “en büyük lanetimiz olmalı.” Babamı anlamadığım zamanlar onun yüzüne uzun uzun bakardım yine öyle yaptım. Babam saçlarımı okşayarak yüzüme baktı. Gözlerinde hüznün aydınlattığı bir gülümsemeyle senin anlayacağın bir dille anlatayım evlat dedi. Senin anlayacağın bir dille dilim döner mi bilmem zira ben büyüyeli çok oldu dedi. Ben çocukken büyük olmak zorunda olanlardandım oysa şimdi yaşları kırka, elliye varmışların bile çocuk kaldıkları bir çağda yaşıyorum dedi. Konuşurken kelimelerine dikkat ederek benim kalbimin tüm açıklığıyla anlamasına gayret ediyordu. Adeta bir mayınlı arazide mayına basmamak için dikkatlice yürüyen bir kişi gibi yanlış bir kelimeyle gönlümde tahrip edici bir patlamanın önüne geçmeye gayret ediyor gibiydi.



Evlat dedi, beş duyu organımızı bilirsin. Görmek, dokunmak, koklamak, tatmak, işitmek. Allah insanlara bu duyu organlarını niçin vermiştir? Eğer görmeyeceksen, duymayacaksan, işitmeyeceksen, tatmayacak ve dokunmayacaksan niçin bu melekelerin sende varolduğu ile gurur duyarsın. Ama baba dedim. Her şeyi tadamam ve her şeye dokunamam hatta bazı şeyler var ki ne konuşmam ne de duymam, ne de görmem doğru olur. Bunu bize sen öğrettin dedim. “Doğru”, dedi ben öğrettim. Bu organları veren kim söyler misin dedi. Ben Allah’tır tabiiki dedim. İşte evlat işin sırrı buradadır dedi. Ne duyacaksan Allah için, ne söyleyeceksen Allah için, ne tadacaksan Allah için, neye dokunacaksan Allah için ve neyi göreceksen Allah için göreceksin. Ölçün de Allah olacak. Şahitlik yapmak neyle olur bilirsin dedi. Görmediğin, duymadığın bir şey üzerine şahitlik edersen yalancı olursun. Ama gördüğün ve duyduğun bir şeyi söylenmesi gereken bir zamanda söylemezsen de zulmetmiş olursun. Hem kendine zalim olursun hem de senden şahitliğini söylemeni bekleyen muhatabına zalim olursun. İşte o vakit sessizlik senin en büyük lanetin olur dedi.



Babamın o sözleri hala aklımdadır. Söylenmesi gereken şeyleri söylenmesi gereken bir zamanda konuşmak gerek. İsmet Özel buna zor zamanda konuşmak diyor ki haklıdır. Babamın öldüğü gün büyümeye başladım. Ben de babam gibi çocukken büyüyenlerdenim. Tarih değişti, toplumlar değişti, insanların alışkanlıkları ve örfleri değişti. İnsan hep aynı insan olarak kalmaya devam etti. Kokuşmuş çamurdan yaratılan insan tarih boyunca çamur halini hep yanında taşıdı. Çok az insan zor zamanda konuşmayı seçerek adını şahitler listesine yazdırdı.



Modern insan, birey olarak kalmayı ve yaşamayı çok sevdi. Kendine her zaman bir hedef gösterildi. Gelecek şimdiden daha iyi olacak denildi. Daha iyi olacak şey onun konforuydu. İstikbal duygusu artık ahiret hayatı ile çevrelenen bir olgu olmaktan çıktı. İstikbal dediğimiz şey bireyin daha iyi bir iş imkanı, makam vaadi veya daha zengin olacağı mitlerle süslendi. Ve insanlar gelecek kaygısı, istikbal beklentileri nedeniyle beş duyu organlarını işlevsiz hale getirdiler. Konuşmaları gereken bir yerde sustular, görmeleri gereken yerde gözlerini kaçırdılar, duyduklarını inkar ettiler. Ey insanlar bu gidiş nereye ayetini görmezden geldiler. Ne var ki bu insanlar Kur’an okuyorlardı, İslam’ın temsilcisi oldukları iddiasındaydılar. Her biri namazlarına riayet eden ve Müslümanlığı kimseye bırakmayanlardı. Ama görmüyorlardı, işitmiyorlardı, kalplerine bir ağırlık çökmüştü. Sessizlik onların en büyük laneti olacaktı farkında değillerdi. Çünkü korkuyorlardı. İçlerinden birileri kral çıplak demişti de kral bu duruma çok bozulmuştu. Dört bir yana adamlarını saldı bulun ve cezalandırın bana çıplak diyenleri dedi. Dört bir koldan atlılar gelirken sessiz kalabalıkların içinden geçip gittiler. Kimse konuşmuyordu. Konuşursak bizi de cezalandırırlar diyorlardı, bize de kötülüğünüz bulaşır hem siz kral çıplak demekle zaten hakettiniz bunu diyorlardı. Oysa bunlar Firavun’un karşısında büyücülerin hikayesini nasıl da içli içli anlatıyorlardı vaazlarında. Musa kim, Firavun kim, büyücüler kim hepsi birbirine karışmıştı.



Kral bir yandan şöyle diyordu: Allah, bizi uyarmak için bu çapsız adamları mı bize gönderdi? Bunlar benim idaremde hangi yetkin belgeye sahipler? Bunlar benim kullarım değil mi? Tek bir sözümle onları yaşatacak ve öldürecek ben değil miyim ki bana çıplak deme bedbahtlığını göstermekteler? Eğer biz ilah edindiğimiz güç, para, mevkii, itibar, gayri safi milli hasılalar ve istatistiksel değerlere sahip çıkmasaydık bizi de kendilerine dönüştüreceklerdi. İşte hayat insana yine seçim şansı vermişti. Allah’a iman edenlere Allah lütufta bulunmuştu beş duyu organlarınızı kullanın, işlevsel hale getirin diye. Ama birçoğu Firavun’un yanında Haman olmayı seçti. Çünkü büyücü olmak artık gazabı gerektiriyordu.



Yıllar geçti babamı daha iyi anlayabiliyordum artık. Evet yıllar boyunca bir hüzünle yaşamak ve o hüznü gözlerinde taşımanın ağırlığını şimdi daha iyi duyumsayabiliyorum. Allah’ın verdiği her şeyi ve Allah’a ait olan her şeyi yine sahibinin buyruğunca kullanmak insanı eşrefi mahlukat yapıyormuş bildim. Ben babam kadar şanslı değilim. O tabiatın içinde uzun yürüyüşler yapardı. Ormanların ve çağlayan derelerin kıyında kalbini sükuna erdirirdi. Ben ise modernitenin inşa ettiği şehirlerde egzoz dumanı ve motor gürültüleri eşliğinde yürümek zorunda kalıyorum ve kalbimin bir yarısı hiç sükun bulmuyor. Sükun bulmayan yanımı çığlıklarımla bastırmaya çalışıyorum. Sessizlik diyorum benim lanetim olmayacak. Çünkü susmayacağım. Biliyorum susarsam hakikati örtmüş olacağım, hakikati örtersem Davut ve Meryem oğlu İsa diliyle lanetleneceğim. Birbirlerini kötülükten vazgeçirmeyip sessizce birbirlerinin kötülüklerini izleyen kimseler ve birbirlerine el uzatmaları gerekirken ellerini istikbal kaygısıyla birbirinden çekenler kuşkusuz sessizliğin lanetine uğrayacaklardır. Çığlık atarak ölmek babamın ölüm halindeki yüzündeki huzuru bana kazandıracaktır bilirim. İşte o vakit kurtuldum diyebileceğim.



“Size gerçek, gerçeğin ta kendisi olarak diyorum ki, toprağa düşen bir buğday tanesi yok olmazsa sadece bir buğday tanesi olarak kalır; ama yok olursa o zaman bereketli mahsul doğurur.” (İncil, 12. Bap, 24. Ayet)


YORUMLAR
MUHTEŞEM !!!!
anonim 25.2.2019 19:17:30
Konuşmak !
İnsanı sorumlu kılar.
Konuşan aslında oldukça günahsız olmalı,
Sözlerin gücü sahibinin masumiyetinde gizlidir.
Tıpkı Rasul gibi.
Bu gün susma vaktidir,
Yeni bir güne uyanana kadar.


Tıpkı AKİF’in dediği gibi

Toprakta gezen gölgeme toprak çekilince heyhat,
Günler şu heyulayı da, er geç, silecektir.
Rahmetle anılmak, ebediyet budur amma,
Sessiz yaşadım, kim beni, nereden bilecektir?

MEÇHUL
anonim 25.2.2019 20:32:54
Konuş konuş nereye kadar.lut as.gibi çekip gideceksin bu devrandan......
anonim 26.2.2019 17:08:43
SÖZ GÜMÜŞSE SUKUT ALTIDIR
YAZI GÜZEL ALLAH İÇİN AMMAAA......
ZAMAN, KENDİNİ KÖTÜLÜKTEN KORUMUŞ ARINMIŞ BİREY OLMA ZAMANIDIR
AĞZI OLAN KONUŞTU BUNCA ZAMAN
NE OLDU
NE DEĞİŞTİ
O BEYLİK BEYLİK KONUŞANLARIN ÇOĞU ZENGİNLİK,VARLIK VE MAKAM SAHİBİ OLDULAR
ZÜHD İÇİNDE YAŞAYAN VAR MI?
KONUŞANA DEĞİL SUSUP ADAM GİBİ YAŞAYANA İHTİYAÇ VAR
VESSELAM
anonim 27.2.2019 20:58:50
Susması gereken yerde susan ama zulmün karşısında susmayanlara selam olsun. Beylik laflar yapanlar kendi zenginlikleri için beyce konuşmuş olmalı ki kralların çıplaklığını görmelerine rağmen sofrasında oturmaktan hiç utanç duymadılar. Adam olmak inandığı Kitaba ihanet etmeden, dillerini eğip bükmeden doğru ve hakikati konuşmaktan geçer vesselam.
Hakan Altun
anonim 27.2.2019 22:58:01
Çok güzel bir yazı
Duyarlılıklarını rafa kaldıran dünyevileşen ve halinden memnun kalabalıklara "kendine gel" çağrısı olmuş.
elinize sağlık


esra
anonim 28.2.2019 16:20:29
Eline sağlık, Selamlar Bünyamin Kardeşim.

anonim 5.4.2019 10:19:03

 


::Bir Portre
[HyperLink1]
ANNEMARİE SCHİMMEL 1922-2003
devamı >
::Bir Ayet


::Hikmetli Bir Söz
Birbirinize karşı mütevazi olmanızı, Allah bana vahiyle emretti. Öyle ki, hiç kimse, kimseye karşı övünmesin ve hiç kimse, hiç kimseye zulmetmesin. Hadis (Müslim)

::Ne Okuyalım
Mustafa Kutlu tarafından yazılan "Ya Tahammül Ya Sefer" isimli eser...



Ziyaret Edilme Sayısı : 002984587

iletişim : editor@kimokur.com